Even voorstellen

 

 

Mijn naam is Marcel Verbruggen en heb het agilityvirus opgelopen in de 80er jaren. Sindsdien ben ik met dit virus besmet en er nooit meer van af gekomen. Begonnen ben ik met mijn beste vriend Jake, Australian cattle dog. Jake heb ik als kleine pup van 3 maanden oud  meegenomen met zijn vriendin Kelly,  ook een Australian cattle dog, vanuit Australië naar Nederland.

Deze 3, Marcel, Jake en Kelly, waren onafscheidelijk. Helaas komt er voor alles een tijd van afscheid. Het zijn nooit mijn beste honden geweest wat agility betreft, maar wel mijn beste vrienden. Ooit ben ik in contact gekomen met het programma 'Natte Neuzen' waarin ik een cattle dogje zag lopen. Groot was mijn verrassing hier in Nederland ook een cattle dogje aan te treffen. Ik ben meteen in contact getreden met de programmakers van 'Natte Neuzen'.  Die stelden mij in verbinding met Kees Sterkens die met zijn hond, Rakker, behendigheid deed. Bij Kees ben ik 2 jaar in de leer geweest om zelf behendigheid te kunnen uitoefenen met mijn eigen honden. In de tussentijd heb ik met Jake en Kelly ook bij een in de buurt gelegen KC getraind en les gegeven. Maar hier kreeg ik niet de mogelijkheden die mijn cattle dogs en ik nodig hadden. Na vele jaren heb ik daar met pijn in mijn hart afscheid genomen en ben toen richting Eindhoven gegaan om daar te gaan trainen en te kijken of ze daar met mij en mijn cattle dogjes wel uit de voeten konden. Daar ging het al beter, maar nog steeds niet naar tevredenheid. Toen maar de grote stap genomen om zelf een vereniging op te zetten in Brunssum. Toen werd de naam B.O.S. Jumpers geboren. In de tussentijd kwam door een echtscheiding er een cattle dogje bij, een herplaatser van anderhalf jaar oud, wat een boefje. Dit boefje heet Megan, die stal alles wat los en vast zat.

Met haar ben ik in 2001 naar Portugal gegaan naar de wereldkampioenschappen agility. Het eerste cattle dogje uit Nederland dat aan een WK mocht deelnemen. Deelname aan de kwalificatiewedstrijden voor dit evenement zijn zeer zwaar en moeilijk. Deze resultaten heb ik alleen door de inzet van mijn hondjes en mezelf bereikt, iets waar ik wel trots op ben. Dit gezien het feit dat de keuze Australian cattle dog en agility een niet zo voor de hand liggende keuze is. In de tussentijd kreeg ik weer een aanbieding voor een herplaats hond, 5 en een half jaar oud, Sjaak. Dit was de grootste uitdaging om deze hond toch te laten luisteren. Toch gelukt, na 2 jaar was ik met Sjaak 7e op het Nederlands Kampioenschap behendigheid. Alweer een toeval, weer een herplaatser, nu een pupje van 6 maanden, Kira. Het is een groot genoegen om met haar te trainen. Slim en snel, maar voor mij was het altijd goed opletten geblazen, anders liepen we een dikke diskwalificatie op. Veel wedstrijden heb ik met haar gelopen. En zeker niet zonder resultaat. Ieder jaar binnen de top 5 van de C-klasse.

 

Wereldkampioen IMCA 2009 in Gyula in Hongarije Marcel Verbruggen met Kira

De grootste bekroning op mijn carriere was wel in 2009. Nederlands kampioen en daarbij mij gekwalificeerd te hebben voor de Wereldkampioenschappen in Hongarije. Daar hebben we een zeer zware strijd geleverd, Kira en ik, en zijn tot het uiterste gegaan. Dit werd voor ons beiden beloond met de titel Wereldkampioen 2009! Hierbij het bewijs geleverd dat met geduld en nog meer liefde iedere hond inclusief cattle dog, de titel wereldkampioen kan halen.

Max

In juni 2008 kreeg ik opnieuw een aanbieding voor een herplaatshondje, dit keer echter geen cattle dog maar een Border Collie van 6 en een halve maand oud. Op deze leeftijd was hij jammer genoeg al 3 maanden mishandeld, dus een hele grote uitdaging voor mij om dit hondje naar mij gericht te krijgen. Dit was extra moeilijk omdat de mishandelaar een man was. Zeven weken gingen voorbij zonder ook maar een lik door mijn gezicht te hebben gehad of een ander teken van vertrouwen van Max naar mij toe. Ik heb toen de fokster opgebeld en gezegd: ik kan dit niet meer aan, hij komt niet, hij is bang, ik kan niet met hem werken. Zij heeft mij toen gevraagd, alsjeblief probeer verder want als het jou niet lukt dan heeft Max geen toekomst meer.

Deze woorden gaven mij weer moed en vertrouwen. En ben vol vertrouwen weer aan de slag gegaan met kleine Max.

 En kijk, het werd beloond. Twee dagen na het telefoongesprek kreeg ik eindelijk een knuffel terug van hem. Veel spijt heb ik gehad dat ik hem gekocht had, maar dat is nu helemaal voorbij. Hij is nu ook een vriend van mij, net als alle andere honden die bij mij zijn, of zijn geweest. Het is heel anders werken met een Border Collie als met een cattle dog. Met een Border Collie is het zeer eenvoudig om wat in de sport te bereiken. Dat kun je van een cattle dog niet zeggen, maar niettemin ik heb met Kira, de cattle dog, het hoogste van het hoogste mogen bereiken. De jonge hond Max komt al aardig in de buurt van mijn cattletje Kira.

Wereldkampioen IMCA 2009 in Gyula in Hongarije Marcel Verbruggen met Kira

Trainingstijden

 

 

Dinsdag:

van 19:00 tot 20:00

van 20:15 tot 21:15

 

Woensdag:

van 20:15 tot 21:15

 

Vrijdag:

van 19:00 tot 20:00

 

 

Zaterdag:

van 11:00 tot 12.00 (Hoopers)